การที่เราวางว่างเป็นแล้วสามารถทำให้บรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้วเข้าถึงได้อย่างไร?

เมื่อเราว่างที่จิตที่ใจหมายถึงความโปร่งโล่งไม่ติดไม่ขัดไม่ข้องไม่คาใน สิ่งที่ผ่านมาในห้วงความรู้สึกนึกคิด เป็นเนื้อหาเดียวกับองค์พุทธะพระอรหันต์พระมหาโพธิสัตว์แล้ว อานุภาพแห่งนิโรธนิพพานนั้น...เมื่อคนที่มีกรรมสัมพันธ์กับเรา กรรมพ่วงพัน กรรมพันธุ์ กรรมมาพันจะเรียกอย่างไรก็เอาเถิด คนเหล่านี้เมื่อนึกถึงเราเค้าจะรู้สึกแบบเราคืออานุภาพแห่งวางว่างในจิตใจ เราจะไหลไปสู่คนที่นึกถึงทันที แบบที่ชอบเรียกกันนักว่า โทรจิต นั่นหล่ะ นึกถึงใครเราจะรู้สึกแบบนั้น ถ้าไม่เชื่อให้ลองนึกถึงคุณของพระพุทธเจ้าหรือพระเจ้าหรือสิ่งศักดิ์สิทธ์ ทั้งหลายที่เราเคารพ เราจะรับรู้ได้ ทีนี้เราไม่รู้ว่าบรรพบุรุษของเราบางท่านไปอยู่ในภพใดหากไปอยู่ในภพที่มีแต่ ความทุข์ทรมานท่านนึกไม่ไหวสัมผัสไม่ได้ก็ให้เราหยาดน้ำกรวดน้ำอุทิศบุญ บารมีบ่อยๆคะ บางท่านทำไปเรื่อยๆไม่นานจะมีอะไรมาสื่อให้เรารู้ได้ว่าบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ ได้รับอานิสงค์แล้ว แต่หากไม่รู้ก็ไม่เป็นไรคะ เพราะเราให้แบบไม่จำกัดใครอยู่แล้วทั้งญาติและไม่ใช่ญาติได้หมดด้วยประการ ฉะนี้ อีกประการหนึ่งที่หลายคนรู้สึกได้คือความติดขัดข้องคาการพูดคุยกับคนรอบข้าง ที่แต่เดิมคุยกัยไม่ค่อยรู้เรื่องพอเราอุทิศบ่อยๆ บุคคลรอบข้างที่ต้องตั้งติดขัดมากๆเค้าคลายตามเราไปด้วยก็เหมือนเช่นเดียว กับเมื่อเราดูม็อบทางทีวีหรือเข้าไปอยู่ที่ม็อบมีทหารตรึงกำลังหน้าเครียด เชียวเรายังรับรู้ได้ถึงความเครียดนั้น จึงว่าให้เริ่มที่เราก่อนความสงบร่มเย็นที่มีในจิตในใจของทุกคนสามารถลดโลก ร้อนได้ด้วยประการฉะนี้....เมื่อเราจบเราดับเป็นเราว่างเป็นก็ให้รู้จักการ เผื่อแผ่สู่สิ่งแวดล้อมด้วยคะอานุภาพนี้ยิ่งกว่าระเบิดปรมนูทีเดียวไปไกลแบบ ไม่มีที่สุดไม่มีประมาณ...สาธุพระคุณ