สืบเนื่องจากการเตือนภัยพิบัติ

เรื่องภัยพิบัตินี้ทำให้ได้เห็นอะไรเยอะมาก โดยเฉพาะทิษฐิมานะ ความหลง ความยึดติดในเรื่องต่างๆของคน  ทั้งในรูปธรรมและนามธรรม ทำให้ได้เห็นข้ออ้าง เงื่อนไข ภาระ ห่วง หวง บ่วง กรอบ ภาระ วิบากทั้งหลาย ที่ผูกยึดเราไว้กับบทบาท หน้าที่การงาน ความรับผิดชอบ ความร่ำรี่ร่ำไรในสังสารวัฎ ยากยิ่งนักที่ใครสักคนจะสละ ละ ทิ้ง ตัดเยื่อใยในสังสารวัฎ หากไม่มีกัลยาณมิตรให้สติ ถีบโครมออกจากที่ยึดที่กอดเอาไว้ ก็ยังคงกอดนัวเนียกันอีกนาน แม้จะลากถูลู่ถูกังให้ออกไป ก็ไม่วายจะกลับเข้าไปอีก ต่างคนก็ต่างลีลากรรมหลากหลาย ต่างประเด็นผูกพันตัวเองเอาไว้ ยากจริงๆ

ทั้งหมดนี้สืบเนื่องมากจากความหลง หลงเป็น หลงอยู่ หลงในบทบาทชีวิตที่กำลังดำเนินอยู่ แม้จะมีผู้มาบอกว่าไม่ต้องอิน ไม่ต้องยึด ทิ้งได้แล้ว แต่ลึกๆแล้วก็อดยึดอดเกาะเอาไว้ไม่ได้ ยังคงมีเยื่อใยที่ตัดไม่ขาดอยู่ในทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้าไปปฏิสัมพันธ์

บางคนก็อาจหวังลึกๆว่าเหตุการณ์ต่างๆมันจะไม่เกิดขึ้นกับตัวเองหรอก และหนีปัญหาโดยการทำอย่างอื่นโดยคาดว่าจะผัดผ่อนสถานการณ์ ผ่อนร้ายให้กลายเป็นเบา เช่น ทำบุญ อธิษฐานเข้าไว้

การผัดผ่อน มีข้อแม้ มีเงื่อนไข และคือการร่ำรี่ร่ำไร ไม่เด็ดขาดนั่นเอง
คือการที่ยังคงมีหวังว่าเราจะยังคงยึดสิ่งนั้นสิ่งนี้ตามความเคยชินไว้ได้อยู่ ทั้งที่อะไรๆมันก็ยึดไม่ได้ คาดหวังไม่ได้อยู่แล้ว
ความหวังความปรารถนาคือคำที่สวยหรูของตัณหา...หรือความอยากความยึด ไม่ว่าจะอยากให้โลกพ้นภัยหรืออะไรทำนองนั้น

ตราบใดที่เรายังไม่ตาย เราก็ยังคงต่อรองเล่นเอาเถิดกับโลกอยู่ด้วยความหวัง ในแง่มุมของความตายและและการเข้าถึงสัจธรรม ไม่มีการต่อรองใดๆทั้งสิ้น

การตื่นจากการหลงยึดในสิ่งต่างๆอย่างแท้จริงนั้น เบ็ดเสร็จ เด็ดขาดในตัวมันเอง ไม่ยึด ก็คือไม่ยึด ยึดนิด ยึดหน่อย ก็ยังคงยึดเอาไว้นั่นเอง
เบ็ดเสร็จ เด็ดขาดเหมือนกับความตายที่ไม่มีการต่อรองใดๆ

ในเหตุการณ์ครั้งนี้ ทุกคนจะได้เรียนรู้