กลเกมอวิชชา

ทีแรกว่าจะให้ชื่อชุดบทความนี้ว่า "จิตวิทยาแห่งพระพุทธเจ้า" แต่พอคิดไปคิดมา มันสื่อออกไปทางให้ศึกษามากเกินไปหน่อย เดี๋ยวจะไปวนศึกษากันอีก ไม่ตรงสัจธรรมอีก ก็เลยเปลี่ยนชื่อเป็น "กลเกมอวิชชา" อย่างที่เห็นนี่แหละ

 

ที่ผ่านมาพูดเรื่องอภิธรรมไปเยอะมากแล้ว และมีเสียงสะท้อนกลับมาบางส่วนว่า เนื้อหาสัจธรรมมันห่างไกลจากชีวิตของคนส่วนใหญ่ นัยว่าสูงส่งเกินไป ยังไม่พร้อมที่จะรับ ก็เลยกลับไปวนกับธรรมคู่ใหม่

 

แต่ออกตัวเอาไว้เลยนะครับว่า "กลเกมอวิชชา" นั้นไม่ได้เป็นเนื้อหาที่มุ่งเอาอกเอาใจใครแต่อย่างใดเพราะเนื้อหาในบทความชุดนี้จะใช้วงจรปฏิจสมุปบาทและวงจรกรรมนี่แหละอธิบายปรากฏการณ์ทางจิตทั้งหลายของมนุษย์ เช่น ทำไมถึงเป็นคนขี้หงุดหงิด ทำไมถึงขี้โมโห ทำไมถึงเครียด ไปจนถึงปรากฏการณ์เชิงสังคมในโลกมนุษย์ที่มีความหลากหลายซับซ้อนในปัจจุบัน

 

บทความชุดนี้จะแสดงให้เห็นว่าทุกเรื่องในสังสารวัฏนี้ไม่มีเรื่องไหนพ้นไปจากสัจธรรมได้เลย เพราะทุกอย่างคือสัจธรรมอยู่แล้ว แต่เพราะทิฏฐิแบบโลกๆที่บังเอาไว้ก็เลยทำให้หลงเข้าใจไปว่า สัจธรรมนั้นห่างไกลจากชีวิตจริง สัจธรรมเป็นเรื่องยากและใช้แก้ปัญหาทางโลกไม่ได้ หารู้ไม่ว่าปัญหาทุกอย่างในโลกธาตุนี้ใช้สัจธรรมตอบได้จบทุกคำถามครับ เพียงแต่ว่าจะถูกใจหรือไม่ถูกใจก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะสัจธรรมไม่ได้มีขึ้นเพื่อสนองตัณหาใคร นอกจากพาสรรพสัตว์ทั้งหลายล่วงพ้นไปจากทุกข์

 

ส่วนสัจธรรมอันเรียบง่ายจะให้คำตอบแก่ปัญหาอันสลับซับซ้อน(ในทัศนะแคบๆของมนุษย์)ได้อย่างไร ก็คงต้องลองอ่านเอาเอง จะได้เลิกหลง เลิกดิ้นรนและวางใจต่อสิ่งต่างๆกันเสียที

 

สาธุ

 

ปริ๊นซ์